بسم الله الرحمن الرحيم و منها فى صفة الملائكة : « ثُمَّ خَلَقَ سُبْحَانَهُ لاِِسْكانِ سَماواتِهِ ، وَعِمارَةِ الصَّفِيحِ الاَْعْلَى مِنْ مَلَكُوتِهِ خَلْقاً بَدِيعاً مِنْ مَلائِكَتِهِ ، مَلاَ بِهِمْ فُرُوجَ فِجاجِها ، وَحَشا بِهِمْ فُتُوقَ اَجْوَائِهَا ، وَبَيْنَ فَجَوَاتِ تِلْكَ الْفُرُوجِ زَجَلُ المُسَبِّحِينَ مِنْهُمْ فِى حَظَائِرِ الْقُدْسِ ، وَسُتُراتِ الْحُجُبِ ، وَسُرادِقَاتِ الَْمجْدِ ، وَوَرَاءَ ذَلِكَ الرَّجِيجِ الَّذِى تَسْتَكُّ مِنْهُ الاَْسْماعُ ، سُبُحاتُ نُور تَرْدَعُ الاَْبْصَارَ عَنْ بُلُوغِهَا ، فَتَقِفُ خاسِئَةً عَلى حُدُودِهَا ، اَنْشَأَهُمْ عَلى صُوَر مُخْتَلِفات ، وَأَقْدَار مُتَفَاوِتات ، أُولى اَجْنِحَة تُسَبِّحُ جَلالَ عِزَّتِهِ » موضوع بحث درسهايى از نهج البلاغه ، خطبه نود و يكم بود كه قسمت هايى از آن را خوانديم . در درسهاى قبل گفتيم علّت نامگذارى اين خطبه به خطبه اشباح اين است كه « اشباح » جمع « شبح » و معمولاً به جسمهاى مثالى گفته مىشود ; جسم مثالى به آن جسمى مىگويند كه نه با اين چشم مادّى ديده مىشود و نه روح مجرّد است ، بنابراين ملائكه چون نه روح مجرّد هستند و نه با اين چشمها ديده مىشوند به آنها نيز اشباح گفته مىشود ، حال چون قسمت عمده اين خطبه پيرامون ملائكه بوده نام آن را خطبه اشباح گذاشته اند . كلام حضرت ( عليه السلام ) در آن قسمت آخرى كه خوانديم پيرامون خلقت آسمان بود ،